Dª. Patricia Villamayor Silva.
D.N.I.-44093386-V
Publicadas las listas provisionales de niños admitidos para la guardería pública, presento reclamación por no estar de acuerdo con la siguiente circunstancia:
-Mi hijo aparece excluído.
Fundamentos de la reclamación:
Los datos no aparecen claros.
Solo aparecen admitidos diez niños y la guardería tiene capacidad para cuarenta.
Documentación justificativa:
Presento una fotocopia de mi horario de trabajo donde se ve la imposivilidad de cuidar a mi hijo y una fotocopia de las listas donde no se encuentra admitido.
En Lalín a 13 de abril de 2008
Fdo. Patricia
SR. DIRECTOR GENERAL DE GUARDERÍA
jueves, 29 de mayo de 2008
jueves, 22 de mayo de 2008
MODELO DE RECURSO DE ALZADA
D/Dª Paulina Rodríguez Silva , de 34 anos de idade, con domicilio a efecto de notificacións en Losón nº45 Corpiño (Pontevedra) e D.N.I. 44597812-Z
EXPÓN
FEITOS
PRIMERO: as listaxes non están correctas.
SEGUNDO: a reclamación que enviei para que as corrixan para que as corrixan.
FUNDAMENTOS XURÍDICOS
PRIMERO: cumplo todos os requisitos establecidos na convocatoria.
SEGUNDO: presentei a documentación en tempo e forma.
Na súa virtude,
Pontevedra, 20 de Maio de 2007
Consellería de Educación
viernes, 16 de mayo de 2008
MOSTRA DUNHA RECLAMACIÓN
Dª Paulina Rodriguez Silva con D.N.I. 44597812-z expón polo que non está de acordo cas listaxes de becas expostas co nome dos alumnos seleccionados para recibir as becas do ano 2007-2008 no instituto de Ponferrada, I.E.S. Santa Teresa, polo que expón esta reclamación por diversos motivos:
-Non aparecen todos os cursos
-Non aparecen os D.N.I. dos solicitantes
-Aparecen faltas de ortografía.
Para xustificar esta información presento as listaxes que se expuxeron.
Dirixido á Directora Xeral de Invación Educativa
En Lalín a 16 de Maio de 2008
Asinado:
Paulina Rodriguez Silva (nai dunha alumna afectada)
ORGANIZACIÓN DOS MODELOS PARA UNHA RECLAMACIÓN
Nun principio, cando non se está de acordo co establecido e se desexa iniciar unha protesta débese enviar o modelo de reclamación a admistración correspondente. Neste modelo debes poñer os teus datos persoais e o motivo da reclamación. Por outro lado se estes non aceptan a reclamación pódese volver enviar outra reclamación, pero neste caso a unha administración diferente. Se esta volve ser rexeitada a opción que quedaría sería enviala o contencioso administrativo, o tribunal supremo de xustiza, que sería a última opción no que se refire a xustiza. Posteriormente, o recurso de alzada sería o último caso de recurso administrativo, enviado ó alcalde. Finalmente, en caso de seguir sen ser aceptada e se existiu un caso semellante no que si foi resolta debemos acudir ó recurso de alzada, no que podes reclamar que o mesmo caso foi aceptado a outra persoa e a ti non. Xa por último se despois de todos estes procedementos de protesta segue sen ser aceptada o único que quedaría sería reclamar a igualdade de dereitos que xorde despois do recurso de alzada.
miércoles, 14 de mayo de 2008
AS ESFERAS DA XUSTIZA
Walzer, neste texto resalta que as persoas chegan a gozar dun monopolio con respecto a un ben dominante e este está convertido en toda clase de cousas.Así, os máis fortes son quen controlan a riqueza, a honra polos ben nados e os cargos polos educados. Sen embargo, sempre hai moitas persoas que consideran que o control non é xusto senón unha usurpación. Así, o conflito social é intermitente, e hai tres clases importantes:
1.O monopolio é inxusto debido á pretensión do dominante. A pretensión de que o ben dominante se distribúa de forma máis ou menos compartida que equivale a afirmar que o monopolio é inxusto. Esto da lugar a unha desigualdade económica
2.O predominio é inxusto debido á apertura de vías para a distribución autónoma de tódolos bens sociais. A pretensión de que abran vías para a distribución autónoma de todos os bens sociais equivale a afirmar que o predominio é inxusto. Hai grupos que pensan que esto no é xusto porque non lles parece unha boa razón.
3.O esquema de predominio e monopolio é inxusto. A pretensión de que un novo ben monopolizado por un novo grupo remplace ó ben actual dominante iso equivale a afirmar que o esquema existente de predominio e monopolio é inxusto.
1.O monopolio é inxusto debido á pretensión do dominante. A pretensión de que o ben dominante se distribúa de forma máis ou menos compartida que equivale a afirmar que o monopolio é inxusto. Esto da lugar a unha desigualdade económica
2.O predominio é inxusto debido á apertura de vías para a distribución autónoma de tódolos bens sociais. A pretensión de que abran vías para a distribución autónoma de todos os bens sociais equivale a afirmar que o predominio é inxusto. Hai grupos que pensan que esto no é xusto porque non lles parece unha boa razón.
3.O esquema de predominio e monopolio é inxusto. A pretensión de que un novo ben monopolizado por un novo grupo remplace ó ben actual dominante iso equivale a afirmar que o esquema existente de predominio e monopolio é inxusto.
O monopolio que reside nuns poucos é inxusto.
miércoles, 7 de mayo de 2008
TEORIAS DA XUSTIZA . J. RAWLS
O obxectivo de J Rawls é o de presentar unha visión da xustiza que lebe a esta a un nivel de abstración elevado. Para logralo, non debemos pensar no contrato orixinal como aquel que é necesario para ingresar nunha sociedade, senón na idea de que os principios da xustiza para a estrutura básica da sociedade, que son o obxecto do acordo orixinal. Estes son os principios que as persoas libres e racionais que están interesados en promover os seus intereses e obxectivos aceptarían nunha posición inicial de igualdade. Estes son os principios que terán que regular os acordos posteriores.
martes, 6 de mayo de 2008
ÉTICA. ADELA CORTINA
Según Adela Cortina o comunitarismo ético contemporáneo fai unha crítica ao liberalismo que propaga o ben individual. Isto resumiuno Allen Buchanan en catro puntos:
1- Non concibe a política como un instrumento para a sociedade senón nun ben para os negocios.
2-A xente que participa na política debe ser xente que teña o poder económico.
3-Os que están no poder corrompense pero se estibera calquera tamén o faría. Os que se atopan nos asuntos públicos estan para roubar das arcas e non son persoas honradas.
4-A filosofía política liberal exalta a xustiza como a primeira virtude das institucións sociais pero a xustiza é unha virtude reparadora, que só e precisa se se quebra a virtude máis elevada da comunidade.
1- Non concibe a política como un instrumento para a sociedade senón nun ben para os negocios.
2-A xente que participa na política debe ser xente que teña o poder económico.
3-Os que están no poder corrompense pero se estibera calquera tamén o faría. Os que se atopan nos asuntos públicos estan para roubar das arcas e non son persoas honradas.
4-A filosofía política liberal exalta a xustiza como a primeira virtude das institucións sociais pero a xustiza é unha virtude reparadora, que só e precisa se se quebra a virtude máis elevada da comunidade.
miércoles, 16 de abril de 2008
J.S. MILL, EL UTILITARISMO, ALIANZA EDITORIAL, MADRID 1991
O sentimiento de xustiza, no que se refire a aquel dos seus elementos que consiste no desexo de castigar, é así tal como eu o considero, o sentimento natural de resarcimento ou vinganza, que o intelecto e a simpatía fai extensible a todos os prexuizos, é dicir, a todos os danos que se nos causan a nos ou a través de, ou en unión coa sociedade no seu conxunto. Este sentimento natural faríanos rexeitar dun xeito indiscriminado calquera cousa feita por outro que nos puidese resultar desagradable; pero, cando este sentimento fai moral mediante a incorporación dun sentimiento social, só actúa no sentido que ven determinado polo ben xeral, de tal xeito que as persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que elas non resulten de ningunha forma lesionadas, e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente, por penoso que sexa, sempre que sexa de tal tipo que a súa represión interese tanto á sociedade como a elas particularmente.
Reflexión:
Neste texto de J. S. Mill dísenos que a maioría das persoas sempre actúan según lle conveña, e non en favor da sociedade. Pero, unha persoa xusta non soamente buscaría o ben para ela senón que tamén para o resto da sociedade.
ARISTÓTELES, POLÍTICA, ALIANZA EDITORIAL MADRID 1986
Polo tanto, é evidente que a cidade non é unha comunidade de territorio para non prexudicarse a si mesma e polo intercambio. Isto ten que existir, se é que vai existir cidade; pero non porque se dea todo iso hai cidade, senón que é a comunidade para vivir ben de casas e familias, en orde a unha vida perfecta e autosuficiente. Agora ben, iso non existiría se non habitan o único e mesmo territorio e contraen matrimonios entre si. Por iso xurdiron nas cidades relacións familiares, fraternidades, festas e diversións para vivir en común. E tal cousa é froito da amizade. Pois a decisión de vivir en común es amizade.
O fin da cidade é, polo tanto, vivir ben, e todo iso está orientado a esa fin. A cidade é a asociación de familias e aldeas para unha vida perfecta e autosuficiente. E ista é, como dicimos, a vida feliz e boa.
Hai que supor, en consecuencia, que a comunidade política ten por obxecto as boas intencións e non só a vida en común. Por iso, a cantos contribúen en maior ou menor grao a tal comunidade, correspondelles unha maior participación na cidade que aos que en liberdade ou estirpe son iguais ou superiores, pero desiguais na virtude política, ou aos que sobresaen en riqueza, pero son inferiores en virtude. Pois ben, que todos os que discuten sobre os reximenes políticos falan só dunha parte do xusto, queda claro co dito.
O fin da cidade é, polo tanto, vivir ben, e todo iso está orientado a esa fin. A cidade é a asociación de familias e aldeas para unha vida perfecta e autosuficiente. E ista é, como dicimos, a vida feliz e boa.
Hai que supor, en consecuencia, que a comunidade política ten por obxecto as boas intencións e non só a vida en común. Por iso, a cantos contribúen en maior ou menor grao a tal comunidade, correspondelles unha maior participación na cidade que aos que en liberdade ou estirpe son iguais ou superiores, pero desiguais na virtude política, ou aos que sobresaen en riqueza, pero son inferiores en virtude. Pois ben, que todos os que discuten sobre os reximenes políticos falan só dunha parte do xusto, queda claro co dito.
Reflexión:
Neste texto Aristóteles fálanos de que unha cidade é aquela que ten unha convivencia en común con unhas mesmas costumes e unhas festas. Entón cada cidade defínese de unha maneira específica entón, o concepro de cidade é utilizado para concienciar os cidadáns con fins políticos.
BENJAMIN CONSTANT, DEL ESPÍRITU DE LA CONQUISTA ED. TECNOS, MADRID 1968
Preguntemos desde logo o que neste tempo entenden un inglés, un francés ou un habitante dos Estados Unidos de América pola palabra liberdade. Ela non é para cada un destes outra cousa que o dereito de non estar sometido máis cas leis, non poder ser detido, nin preso, nin morto, nin maltratado de ningún xeito, por efecto da vontade arbritaria de un ou moitos individuos, é o dereito de dicir a súa opinión de escoller a súa industria, de exercela, e dispoñer da súa propiedade, e aínda de abusar se se quere ir e vir a calquera parte sen necesidade de obter permiso, nin dar conta a ninguén dos seus motivos ou os seus pasos: é o dereito de reunirse con outros individuos, sexa para deliberar sobre os seus intereses, sexa para encher os días ou as horas da maneira máis conforme ás súas inclinacións e caprichos: é, en fin, para todos o dereito de influir ou na administración do goberno, ou no nombramento de algúns ou de todos os funcionarios, sexa por representación, por petición ou por consulta, que a autoridade está máis ou menos obrigada a tomar en consideración. Comparade entre tanto esta liberdade coa dos antigos.
Esta consistía en exercer colectiva pero directamente moitas partes da soberanía enteira; en deliberar na praza pública sobre a guerra e a paz, en concluir cos extranxeiros, tratados de alianza, en votar as leis, pronunciar as sentencias, examinar as contas, os actos, as xestións dos maxistrados, facelos comparecer ante todo o pobo, acusalos e condealos ou absolvelos. Pero, ao mesmo tempo que era todo isto o que os antigos chamaban liberdade, eles admitían como compatible con esta liberdade colectiva a suxeición completa do individuo á autoridade da multitude reunida. Non atoparedes neles case ningún dos beneficios e goces que vimos que formaban parte da liberdade nos pobos modernos. Todas as accións privadas estaban sometidas a unha severa vixiancia: nada se concedía á independencia individual nin baixo o concepto de opinións, nin no da industria, nin dos outros bens que indicamos. Nas cousas que nos parecen máis útiles, a autoridade do corpo social interpoñíase e mortificaba a vontade dos particulares. Terpandro non puido entre os espartanos engadir unha corda á súa lira sen que os éforos se disen por ofendidos. Aínda nas relacións domésticas máis ocultas tamén interveía a autoridade: un mozo lacedemonio non podía visitar libremente á súa nova esposa. (...)
Así, entre os antigos o individuo, soberán case habitualmente nos negocios públicos, era escravo en todas as súas relacións privadas. Como ciudadán decidía a paz e a guerra; como particular estaba limitado, observado e reprimido en todos os seus movementos; como porción do corpo colectivo cuestionaba, destituía, condeaba, despoxaba, desterraba e decidía a vida dos maxistrados ou dos seus superiores; pero como sometido ao corpo colectivo podía chegar tamén a ocasión de ser privado do seu estado, despoxado das súas dignidades, votado do territorio da república, e condeado a morte pola vontade discrecional do todo do que formaba parte.
Entre os modernos ao contrario, o individuo, independente na súa vida privada, non é soberán máis que en apariencia aínda nos Estados máis libres: a súa soberanía está restrinxida e case sempre suspensa; e se nalgunhas épocas fixas, pero raras, chega a exercer esta soberanía, faino rodeado de mil trabas e precaucións, e nunca maís que para abdicar dela.
Reflexión:
Neste texto fálase do concepto de liberdade tanto individual como colectiva, este concepto está recollido nos Dereitos de Primeira Xeración.
Esta consistía en exercer colectiva pero directamente moitas partes da soberanía enteira; en deliberar na praza pública sobre a guerra e a paz, en concluir cos extranxeiros, tratados de alianza, en votar as leis, pronunciar as sentencias, examinar as contas, os actos, as xestións dos maxistrados, facelos comparecer ante todo o pobo, acusalos e condealos ou absolvelos. Pero, ao mesmo tempo que era todo isto o que os antigos chamaban liberdade, eles admitían como compatible con esta liberdade colectiva a suxeición completa do individuo á autoridade da multitude reunida. Non atoparedes neles case ningún dos beneficios e goces que vimos que formaban parte da liberdade nos pobos modernos. Todas as accións privadas estaban sometidas a unha severa vixiancia: nada se concedía á independencia individual nin baixo o concepto de opinións, nin no da industria, nin dos outros bens que indicamos. Nas cousas que nos parecen máis útiles, a autoridade do corpo social interpoñíase e mortificaba a vontade dos particulares. Terpandro non puido entre os espartanos engadir unha corda á súa lira sen que os éforos se disen por ofendidos. Aínda nas relacións domésticas máis ocultas tamén interveía a autoridade: un mozo lacedemonio non podía visitar libremente á súa nova esposa. (...)
Así, entre os antigos o individuo, soberán case habitualmente nos negocios públicos, era escravo en todas as súas relacións privadas. Como ciudadán decidía a paz e a guerra; como particular estaba limitado, observado e reprimido en todos os seus movementos; como porción do corpo colectivo cuestionaba, destituía, condeaba, despoxaba, desterraba e decidía a vida dos maxistrados ou dos seus superiores; pero como sometido ao corpo colectivo podía chegar tamén a ocasión de ser privado do seu estado, despoxado das súas dignidades, votado do territorio da república, e condeado a morte pola vontade discrecional do todo do que formaba parte.
Entre os modernos ao contrario, o individuo, independente na súa vida privada, non é soberán máis que en apariencia aínda nos Estados máis libres: a súa soberanía está restrinxida e case sempre suspensa; e se nalgunhas épocas fixas, pero raras, chega a exercer esta soberanía, faino rodeado de mil trabas e precaucións, e nunca maís que para abdicar dela.
Reflexión:
Neste texto fálase do concepto de liberdade tanto individual como colectiva, este concepto está recollido nos Dereitos de Primeira Xeración.
martes, 1 de abril de 2008
TEORÍAS DA XUSTIZA
¿Cal era o reparto entre as dez persoas?
Tódalas persoas a excepción do máis rico van ter o dobre de diñeiro do que posuían antes. O rico seguirá tendo maior capital que os demais e o pobres terán o dobre de diñeiro pero seguirán tendo menos diñeiro en comparación co rico.
As razóns relevantes son aquelas que están basadas en fundamentos, por exemplo se un neno merece un anaco dunha torta e porque fixo algo ben e por iso recibe un premio. Sen embargo, as razóns non relevantes son as que non teñen fundamentos por exemplo, vou facer unha torta, fala sen ningún motivo concreto.
¿A que concepto de xustiza estase a referir Aristóteles?
Aristóteles estase a referir a xustiza como algo imprescindible para a sociedade e unha comunidade que establece unhas normas para que isto funcione.
Non son compatibles pois o individualismo é a actitude que leva a actuar e pensar de modo independente, pero con respecto aos demais e as normas establecidas. O individualismo leva a actuar dandolle prioridade aos dereitos do individuo fronte os das estructuras sociais.
jueves, 27 de marzo de 2008
PREGUNTAS DE FILOSOFÍA
1.-Hai algún tipo de norma que sexa válida para todos?
Eu penso que unha das normas máis comúns a todos é non matar en ningún caso respetando a liberdade dos demais.
2.-Se unha persoa opina que se pode matar nalgúns casos e outra opina que non se pode en ningún caso cal ten a razón según a tua opinión?
Eu opino que non se debe matar en ningún caso xa que debemos respetar a liberdade de cada persoa sempre cando esa respete a dos demais pero aínda que este non a respete non debemos castigalo coa morte.
3.-Se ti foses Europeo e un día unha personaxe misteriosa che di que "resolvoche todos os teus problemas simplemente con que desexes que un chino morra" que farías?
Eu non desexaria que o chino morrese xa que non se lle debe desexar a morte a ninguén
Eu penso que unha das normas máis comúns a todos é non matar en ningún caso respetando a liberdade dos demais.
2.-Se unha persoa opina que se pode matar nalgúns casos e outra opina que non se pode en ningún caso cal ten a razón según a tua opinión?
Eu opino que non se debe matar en ningún caso xa que debemos respetar a liberdade de cada persoa sempre cando esa respete a dos demais pero aínda que este non a respete non debemos castigalo coa morte.
3.-Se ti foses Europeo e un día unha personaxe misteriosa che di que "resolvoche todos os teus problemas simplemente con que desexes que un chino morra" que farías?
Eu non desexaria que o chino morrese xa que non se lle debe desexar a morte a ninguén
martes, 11 de marzo de 2008
OS PROCESOS XURÍDICOS
¿Cándo se considera que un acto é ilícito?
Cando non é permitido por a moral.
Non todos os actos ilícitos son delito. Pensa nunha acción que a meirande parte da xente considere mala e sen embargo non sexa considerada delito.
Roubar unha barra de pan cando levas unha semana sen comer
¿Cál é a razón de que non o sexa?
Que non atenta contra a moral de niguén, so necesita comer.
¿Cál é a característica esencial do delito?
Roubar.
Pon un exemplo dun acto ilícito que sexa delito e un que non o sexa.
-Acto ilícito violar a unha persoa.
-Acto lícito romper unha ventana.
¿En que casos dirías que existe responsabilidade do suxeito que actúa nos resultados da acción?
1ºUn profesor deixa que os alumnos copien nun exame saindo da aula, pero só co propósito de voltar a entrar e acusalos de copiar no exame: SI.
2ºUn alumno volta un libro roto á biblioteca por que o deixou tirado no patio: SI.
3ºTodos os alumnos dun centro suspenden o exame de selectivo pois todos cometen o mesmo erro porque o profesor explicouno mal: SI.
4ºA un conductor fallanlle os freos do seu coche e por ese motivo atropela a unha persoa que morre no acto: SI
5ºUn médico non é quen de levar a cabo unha operación por non dispor dos medios suficientes no hospital e o paciente morre: NON
6ºUn conductor borracho atropela a un peatón cruzando nun semáforo: SI
¿De qué tipo sería esa responsabilidade? Consulta para iso a diferencia entre responsabilidade obxectiva e subxectiva e entre responsabilidade civil ou penal.
-1º: responsabilidade obxectiva.
-2º: responsabilidade subxectiva.
-3º: responsabilidade obxectiva.
-4º: responsabilidade civil.
-5º: responsabilidade civil.
-6º:responsabilidade penal.
¿Cómo da comezo un proceso xudicial? ¿Pode haber un proceso sen acusado? ¿de qué tipo? ¿Cál é a función do fiscal nun proceso xudicial? ¿en calquera caso está presente o fiscal? ¿e a función do abogado defensor? ¿sempre ten que haber un abogado defensor? ¿pode mentir unha testemuña? ¿e o acusado? ¿pode a defensa ocultar probas? ¿e o fiscal?
Un proceso xudicial ten comezo cando un individuo ou unha institución infrinxe a lei que está establecida. Hai un proceso de búsqueda de acusado pero non hai xuizo a non ser que teñan un cabeza de turco entón o acusado pode ser ou non o que infrinxiu a lei. A función dun fiscal nun proceso xudicial é a de supervisar que se cumpra a lei. O fiscal está presente nos casos de difícil resolución especialmente, xa que, eles teñen que dar a súa opinión e en casos moi evidentes non hai lugar a dúbida. Sempre ten que haber unha persoa que exerza o papel de abogado defensor xa que toda persoa que se sospeite que infrinxiu a lei ten dereito a unha defensa, mellor ou peor pero defensa. A función deste abogado é a de defender ó acusado e buscar probas para que non o culpen. Unha testemuña anque está baixo xuramento pode mentir pois se non hai argumentos para contradecir o que afirma non pasa nada. O acusado se non o pillan pode mentir para a súa defensa, o abogado defensor tamén pode mentir ou manipular a información, e o fiscal non debería mentir, pois o seu deber é o de facer que se cumpra a lei.
¿Que tribunal xulgaría os seguintes delitos?
-A vulneración dos acordos dun contrato: tribunal constitucional.
-A queixa dun cidadán por imposto excesivo: xulgado de primeira estancia e interior
-Un delito de roubo: tribunal superior de xustiza.
-Un accidente de coche só con danos materiais e sen víctimas: a audiencia provincial.
XUÍZ OU XURADO
As persoas que deben ser elexidas como xurado deben ser moi diferentes, non poderían ser xurado persoas que teñan algunha relación coa víctima, persoas moi temperamentais, que se deixen levar polos sentimentos, persoas que sexan racistas, intolerantes... Un xurado debe ser imparcial e impartir o veredicto que considere adecuado para cada delito, sexa o delito que sexa. No noso país requírese a presenza dun xurado en xuízos de difícil resolución, especialmente en xuízos tales como asasinatos, fraudes, roubos, etc.
jueves, 6 de marzo de 2008
ENTREVISTA A UNHA EMIGRANTE A VENEZUELA
Cales foron as causas polas que emigraron?
As causas foron a escaseza de traballo tanto para homes como para mulleres e emigramos para conseguir unha mellora na situación económica.
Por que escolleron Venezuela para a súa emigración?
Escollemos Venezuela porque tiña o mesmo idioma e entendiámonos sen necesidade de aprender algún outro idioma.
Tardou moito en atopar traballo? En que comezou a traballar?
O traballo xa o levabamos buscado de aquí polo que nada máis chegar xa fomos para a casa onde traballamos no servizo doméstico. Eu encargábame do servizo da casa e o meu marido do xardín, de chofer do xefe e de mensaxeiro.
Sentíronse discriminados ou respectáronse tódolos seus dereitos?
Nunca nos sentimos discriminados senón que sempre nos ofrecían os xefes axuda cando a precisabamos. E os nosos dereitos foron plenamente respectados.
En Venezuela tiñan unha idea predeterminada dos galegos?
Si, e moi boa vían aos galegos como xente moi traballadora e alegre, se eras galego non tiñas problema en atopar traballo.
En que ano se foron? Canto tempo botaron alá? Volveron aquí de vacacións?
Marchámonos no ano1977 e botamos alí arredor de dezaoito anos volvendo para Galicia “a nosa terriña querida” cada dous anos corenta e cinco días que eran os que nos daban de vacacións.
Estrañaron Galicia o tempo que estiveron fola dela?
A Galicia tiña presente tódolos días nos meus pensamentos. Galicia e toda a miña familia que deixara aquí; ao principio durante os primeiros sete anos o noso fillo estaba en Venezuela con nós pero logo volveu para Galicia a estudar entón estrañabamos máis estar en Galicia.
Que lles sucedeu para volver para Galicia?
A persoa para a que estabamos traballando morreu entón consideramos ese un bo momento para volver aínda que traballo non nos faltaba pois as persoas da familia da persoa para a que traballabamos discutían por facernos unha oferta mellor pero nos rexeitamos toda oferta. Consideramos que ese era un bo momento para volver xunto a nosa familia en especial xunto ao noso fillo.
Azoran algún momento dos que pasaron alá?
Sobre todo os momentos que pasabamos na “Hermandad Gallega” onde nos xuntabamos os galegos residentes alá e xogabamos ao dominó e as cartas.
Fixeron moitas amizades alí? Volveron ver algunha?
Sí, algún volvéronse ver pois ou eran galegos e volveron e atopámonos e outros viñeron de vacacións a Galicia coñecer o lugar do mundo polo que nós tiñamos tanta morriña e ao velo entendéronnos; outros moitos non os volvemos ver e non sabemos nada deles.
Gustaríalle volver a Venezuela?
Si. Gustaríame pasar un inverno de aquí alá é fantástico. Rotundamente gustaríame algún día volver e ver como cambiou o lugar no que pasei moito tempo da miña vida.
miércoles, 5 de marzo de 2008
ENTREVISTA A UNHA EMIGRANTE A FRANCIA
Cales foron as causas que a levou a emigrar?
As causas polas que emigrei creo que foron as mesmas que levaron aos demais emigrantes a facelo pois aquí non había case traballo e menos para mulleres. O único traballo que aquí se atopaba para unha muller era o de costureira e traballabase desde que saía o sol ata que se poñía e só ganabas 10pesetas o mesmo que custaba un par de medias das mais malas. Para Francia cando marchei só levaba 10.000ptas que gastei todas na viaxe.
Por qué escolleu ese país para emigrar?
Escollín Francia pois nese país tiña a meu irmán e a súa familia. E non é o mesmo marchar para un país no cal non coñeces a ninguén con unha lingua diferente. Ao ter alí a meu irmán el axudou en todo o que puido.
Resultouche dificil atopar traballo? En que comezaches a traballar?
Atopar traballo non foi dificil pois xa o tiña buscado desde aquí asique ao día seguinte de chegar xa comecei a traballar como costureira nunha fábrica. Nesa fábrica había xente de todos os lugares do mundo: rusia, pero sobre todo española e galega.
Foi dificil aprender a desenvolverse nun país cun idioma diferente? Chegou a aprender francés?
No tempo que estiven alí non cheguei a aprender francés. Para desenvolverme ía comprar a centros comerciais grandes nos que non había que pedir nada. So cheguei a aprender do francés cousas básicas coma os números, para pagar e para saludar.
Respectaronse os seus dereitos como persoa? Sentiuse discriminada por ser extranxeira?
Sí, os dereitos respectaronseme e trataronme moi ben pois se traballabas respetabante como se te tratases dunha francesa máis, non había discriminación.
Había unha idea preconcebida dos galegos?
Sí, e eu vino como unha vantaxe pois aos galegos considerábannos moi traballadores e boas persoas. Ao decir que eras galega a reacción de todos os franceses era boa e tratábante mellor.
En que ano marchou? Cantos anos vouto en Francia?
Marchei arredor do ano 1963. Votei oito anos pero vindo para Galicia cada ano de vacacións para pasalas coa familia.
Cal foi a razón pola que voltou para Galicia?
Viñenme unhas vacacións e como os meus país non se atopaban moi ben de saude pois quedeime a coidalos.
Fixo moitas amizades alí?
Si sobre todo de xente galega que se atopaba na mesma situación ca min.
Gustaríalle volver a Francia?
Sí pero non para quedarme so para pasar unhas vacacións.
As causas polas que emigrei creo que foron as mesmas que levaron aos demais emigrantes a facelo pois aquí non había case traballo e menos para mulleres. O único traballo que aquí se atopaba para unha muller era o de costureira e traballabase desde que saía o sol ata que se poñía e só ganabas 10pesetas o mesmo que custaba un par de medias das mais malas. Para Francia cando marchei só levaba 10.000ptas que gastei todas na viaxe.
Por qué escolleu ese país para emigrar?
Escollín Francia pois nese país tiña a meu irmán e a súa familia. E non é o mesmo marchar para un país no cal non coñeces a ninguén con unha lingua diferente. Ao ter alí a meu irmán el axudou en todo o que puido.
Resultouche dificil atopar traballo? En que comezaches a traballar?
Atopar traballo non foi dificil pois xa o tiña buscado desde aquí asique ao día seguinte de chegar xa comecei a traballar como costureira nunha fábrica. Nesa fábrica había xente de todos os lugares do mundo: rusia, pero sobre todo española e galega.
Foi dificil aprender a desenvolverse nun país cun idioma diferente? Chegou a aprender francés?
No tempo que estiven alí non cheguei a aprender francés. Para desenvolverme ía comprar a centros comerciais grandes nos que non había que pedir nada. So cheguei a aprender do francés cousas básicas coma os números, para pagar e para saludar.
Respectaronse os seus dereitos como persoa? Sentiuse discriminada por ser extranxeira?
Sí, os dereitos respectaronseme e trataronme moi ben pois se traballabas respetabante como se te tratases dunha francesa máis, non había discriminación.
Había unha idea preconcebida dos galegos?
Sí, e eu vino como unha vantaxe pois aos galegos considerábannos moi traballadores e boas persoas. Ao decir que eras galega a reacción de todos os franceses era boa e tratábante mellor.
En que ano marchou? Cantos anos vouto en Francia?
Marchei arredor do ano 1963. Votei oito anos pero vindo para Galicia cada ano de vacacións para pasalas coa familia.
Cal foi a razón pola que voltou para Galicia?
Viñenme unhas vacacións e como os meus país non se atopaban moi ben de saude pois quedeime a coidalos.
Fixo moitas amizades alí?
Si sobre todo de xente galega que se atopaba na mesma situación ca min.
Gustaríalle volver a Francia?
Sí pero non para quedarme so para pasar unhas vacacións.
martes, 4 de marzo de 2008
REFORMA DA LEI SOBRE OS DEREITOS E LIBERDADES DOS EMIGRANTES EN ESPAÑA
O pasado día 3 de novembro de 2003 o Senado aprobou, sen modificacións, o texto do proxecto de Lei orgánica de reforma da Lei orgánica 4/2000, de 11 de xaneiro, sobre dereitos e liberdades dos estranxeiros en España e a súa integración social remitida polo Congreso dos Deputados.
A reforma persegue, seica e de acordo coa súa exposición de motivos, favorecer a inmigración legal mediante a mellora da xestión que se pretende conseguir con: a simplificación dos trámites administrativos, o perfeccionamento do réxime xurídico das situacións dos estranxeiros en España, a determinación dos tipos de visado e os efectos destes, e a loita contra o uso fraudulento dos procedementos administrativos de xestión nesta materia.
Tamén se pretende, aparentemente con máis teimosía, o reforzamento e, en definitiva, mellora dos medios e instrumentos sancionadores para loitar contra a inmigración ilegal e o tráfico de seres humanos.
Desde a perspectiva dos descendentes dos emigrantes españois o máis interesante é a modificación do sistema do continxente que incluirá a determinación por este dun número de visados que se lles poderán conceder aos netos de emigrantes para buscar emprego durante tres meses.
Este visado especial concederase tamén en determinados sectores de actividade sen necesidade de acreditar ese especial vínculo con España.
Os visados para busca de emprego autorizarán a desprazarse ao territorio español coa finalidade de buscar traballo durante un período que será considerado como de estancia (polo que, cando menos en principio, non contará para a adquisición da nacionalidade española) de tres meses, nos que poderá inscribirse nos servizos públicos de emprego correspondentes. Se transcorrido o dito prazo no obtiver un emprego, o estranxeiro quedará obrigado a saír do territorio.
Os cambios en materia de visados pretenden simplificar a xestión administrativa eliminando trámites innecesarios. Así o visado, unha vez que o estranxeiro entrou en España, habilitarao para permanecer na situación para a que lle foi expedido. Deste modo conéctase co visado un efecto novidoso xa que ata agora, o visado, unha vez que o estranxeiro entraba en España non producía ningún efecto. Co novo modelo, o visado habilitará para permanecer en territorio nacional na situación para a que teña sido concedido.
Este cambio aparentemente positivo ten unha contrapartida, xa que desaparece a posibilidade de obter a exención de visado, aínda que algúns dos supostos de feito que a posibilitaban seguirán facéndoo por outra vía ao quedar englobados no ámbito da autorización de residencia temporal por motivos excepcionais.
Outro dos aspectos que a nova lei modifica en profundidade é o réxime da reagrupación familiar que, a partir de agora, será máis restrictivo. Para evitar as chamadas reagrupacións en cadea, esixirase como presuposto para exercer este dereito por parte dos residentes que o fosen en virtude dunha previa reagrupación, que sexan titulares dunha autorización de residencia independente. Para acceder a esta autorización esixirase unha autorización previa para traballar.
A nova lei dificultará a realización dos trámites nos consulados por medio de representantes, que ata agora era práctica habitual, ao esixir que a maior parte dos trámites se realicen de maneira persoal.
Entre as medidas máis polémicas están as relacionadas co padrón municipal, a nova lei permitiralle á policía o acceso aos datos deste e incrementará os datos e documentación que os estranxeiros deberán facilitar para se inscribir nel, deste modo, probablemente, os inmigrantes irregulares deixarán de se inscribir no padrón ante o temor de que esta inscrición poida servir para que a policía os localice e expulse, co que perderán, na práctica, a posibilidade de acceder aos servizos públicos de saúde e educativos.
Para estes fins procédese á reforma da Lei de bases de réxime local.
A reforma modifica tamén a Lei de réxime xurídico das administracións públicas coa inserción dunha nova disposición adicional que incorporará unha remisión á Lei orgánica 4/2000, para que aos procedementos regulados nesta se lles apliquen as peculiaridades procedementais que agora se introducen con carácter novidoso.
Tamén se modifica a Lei de competencia desleal para incluír como conducta desleal a contratación de estranxeiros sen autorización para traballar obtida conforme ao disposto na lexislación sobre estranxeiría.
Capítulo á parte merecen as novas obrigas que se lle impoñen aos transportistas, aos que se acaba de converter na práctica nunha especie de novos gardiáns das fronteiras.
A lei entrará en vigor ao mes da súa publicación no BOE, o 21 de novembro do 2003.
Santiago de Compostela, 14 de novembro de 2003.
A reforma persegue, seica e de acordo coa súa exposición de motivos, favorecer a inmigración legal mediante a mellora da xestión que se pretende conseguir con: a simplificación dos trámites administrativos, o perfeccionamento do réxime xurídico das situacións dos estranxeiros en España, a determinación dos tipos de visado e os efectos destes, e a loita contra o uso fraudulento dos procedementos administrativos de xestión nesta materia.
Tamén se pretende, aparentemente con máis teimosía, o reforzamento e, en definitiva, mellora dos medios e instrumentos sancionadores para loitar contra a inmigración ilegal e o tráfico de seres humanos.
Desde a perspectiva dos descendentes dos emigrantes españois o máis interesante é a modificación do sistema do continxente que incluirá a determinación por este dun número de visados que se lles poderán conceder aos netos de emigrantes para buscar emprego durante tres meses.
Este visado especial concederase tamén en determinados sectores de actividade sen necesidade de acreditar ese especial vínculo con España.
Os visados para busca de emprego autorizarán a desprazarse ao territorio español coa finalidade de buscar traballo durante un período que será considerado como de estancia (polo que, cando menos en principio, non contará para a adquisición da nacionalidade española) de tres meses, nos que poderá inscribirse nos servizos públicos de emprego correspondentes. Se transcorrido o dito prazo no obtiver un emprego, o estranxeiro quedará obrigado a saír do territorio.
Os cambios en materia de visados pretenden simplificar a xestión administrativa eliminando trámites innecesarios. Así o visado, unha vez que o estranxeiro entrou en España, habilitarao para permanecer na situación para a que lle foi expedido. Deste modo conéctase co visado un efecto novidoso xa que ata agora, o visado, unha vez que o estranxeiro entraba en España non producía ningún efecto. Co novo modelo, o visado habilitará para permanecer en territorio nacional na situación para a que teña sido concedido.
Este cambio aparentemente positivo ten unha contrapartida, xa que desaparece a posibilidade de obter a exención de visado, aínda que algúns dos supostos de feito que a posibilitaban seguirán facéndoo por outra vía ao quedar englobados no ámbito da autorización de residencia temporal por motivos excepcionais.
Outro dos aspectos que a nova lei modifica en profundidade é o réxime da reagrupación familiar que, a partir de agora, será máis restrictivo. Para evitar as chamadas reagrupacións en cadea, esixirase como presuposto para exercer este dereito por parte dos residentes que o fosen en virtude dunha previa reagrupación, que sexan titulares dunha autorización de residencia independente. Para acceder a esta autorización esixirase unha autorización previa para traballar.
A nova lei dificultará a realización dos trámites nos consulados por medio de representantes, que ata agora era práctica habitual, ao esixir que a maior parte dos trámites se realicen de maneira persoal.
Entre as medidas máis polémicas están as relacionadas co padrón municipal, a nova lei permitiralle á policía o acceso aos datos deste e incrementará os datos e documentación que os estranxeiros deberán facilitar para se inscribir nel, deste modo, probablemente, os inmigrantes irregulares deixarán de se inscribir no padrón ante o temor de que esta inscrición poida servir para que a policía os localice e expulse, co que perderán, na práctica, a posibilidade de acceder aos servizos públicos de saúde e educativos.
Para estes fins procédese á reforma da Lei de bases de réxime local.
A reforma modifica tamén a Lei de réxime xurídico das administracións públicas coa inserción dunha nova disposición adicional que incorporará unha remisión á Lei orgánica 4/2000, para que aos procedementos regulados nesta se lles apliquen as peculiaridades procedementais que agora se introducen con carácter novidoso.
Tamén se modifica a Lei de competencia desleal para incluír como conducta desleal a contratación de estranxeiros sen autorización para traballar obtida conforme ao disposto na lexislación sobre estranxeiría.
Capítulo á parte merecen as novas obrigas que se lle impoñen aos transportistas, aos que se acaba de converter na práctica nunha especie de novos gardiáns das fronteiras.
A lei entrará en vigor ao mes da súa publicación no BOE, o 21 de novembro do 2003.
Santiago de Compostela, 14 de novembro de 2003.
A EMIGRACIÓN E OS DEREITOS HUMANOS EN GALICIA
O xefe do Executivo galego, Emilio Pérez Touriño, apostou hoxe pola necesidade de crear unha estratexia común, unha política común de convivencia para a integración das persoas inmigrantes como elemento clave na consecución dunha cidadanía plural e inclusiva. Un modelo que camiñe tal e como expresou Pérez Touriño, da coexistencia cara á convivencia.
Así o manifestou o presidente galego en Santiago no acto de constitución do Consello Galego da Inmigración, un órgano colexiado de carácter consultivo da Administración Autonómica en materia de política de inmigración, no que están representados todos os axentes implicados. En palabras de Pérez Touriño, este órgano simboliza o compromiso do Goberno galego de elaborar políticas integrais e participativas no eido da inmigración.
O Consello Galego da Inmigración terá plenos poderes e nel recaerán as competencias na contribución do desenvolvemento dunha política activa e integral de inmigración. O presidente da Xunta agradeceu a presenza dos integrantes aos que lles pediu implicación e colaboración no deseño e implantación dunha política de inmigración que vertebre potentes estratexias, capaces de afondar na construción dunha convivencia respectuosa da diversidade e dos dereitos e deberes da cidadanía.
Gran pacto en política de inmigración
Na súa intervención, o presidente galego lembrou o compromiso que lle trasladou na III Conferencia de Presidentes celebrada en Madrid o pasado mes de xaneiro ao presidente do Goberno central e aos presidentes das comunidades autónomas a favor dun gran pacto en política de inmigración. Trátase, segundo lembrou Pérez Touriño, de plantexar dende o consenso, a corresponsabilidade e colaboración institucional un gran acordo social para a convivencia intercultural no que todas as administracións asuman unha estratexia compartida e dialogada.
Esta proposta reflicte, segundo o presidente autonómico, a posición do Goberno galego con respecto ás políticas de inmigración. Pérez Touriño reiterou como xa o fixera na Conferencia de Presidentes, que o fenómeno inmigratorio se ten que afrontar como unha oportunidade, extraendo del os seus moitos aspectos positivos e aminorando en todo o posible os efectos negativos, habitualmente asociados á precariedade laboral e á integración.
Neste sentido, o máximo mandatario galego apostou por un modelo que camiñe da coexistencia cara a convivencia, un modelo propio de convivencia que responda a novas formas de entender a relación cidadá nunha sociedade multiétnica, multilingüística e pluriidentitaria. Tendo en conta isto, Pérez Touriño avogou por definir políticas públicas que asuman que a convivencia intercultural, o que significa integración social aínda que tamén respecto ás diferenzas culturais e diálogo.
Plan Galego da Inmigración
Co gallo da creación do Consello Galego de Inmigración, o presidente da Xunta presentou para avaliación e emisión de informe perceptivo do Consello, o borrador do Plan Galego da inmigración 2007-2010, como unha das primeiras iniciativas para promover unha incorporación real e plena dos cidadáns inmigrantes.
Tal e como explicou o xefe do Executivo galego, o borrador do plan recolle máis de 300 accións que parten da información do Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais e dos datos do estudo realizado pola Secretaría Xeral de Análise e Proxección sobre percepción e actitudes da inmigración en Galicia. Deste estudo tíranse entre outros datos, como explicou o propio presidente, que a sociedade galega é unha sociedade aberta e tolerante, sen prexuízos cara a chegada de inmigrantes. De feito, segundo explicou, o 90,9 por cento dos galegos pensan que toda persoa debería ter a liberdade para vivir e traballar en calquera país, aínda que non sexa o seu. E un 79,3 por cento pensan que a diversidade nun país é positiva.
Ademais disto, Pérez Touriño expresou que o plan é froito de máis de 10 xuntanzas de traballo con representantes do Observatorio Galego de Inmigración e de Loita contra o Racismo e a Xenofobia e salientou que o plan persegue que as accións dos diferentes actores públicos e sociais vaian na mesma dirección, na busca de obxectivos comúns e compartidos.
Así o manifestou o presidente galego en Santiago no acto de constitución do Consello Galego da Inmigración, un órgano colexiado de carácter consultivo da Administración Autonómica en materia de política de inmigración, no que están representados todos os axentes implicados. En palabras de Pérez Touriño, este órgano simboliza o compromiso do Goberno galego de elaborar políticas integrais e participativas no eido da inmigración.
O Consello Galego da Inmigración terá plenos poderes e nel recaerán as competencias na contribución do desenvolvemento dunha política activa e integral de inmigración. O presidente da Xunta agradeceu a presenza dos integrantes aos que lles pediu implicación e colaboración no deseño e implantación dunha política de inmigración que vertebre potentes estratexias, capaces de afondar na construción dunha convivencia respectuosa da diversidade e dos dereitos e deberes da cidadanía.
Gran pacto en política de inmigración
Na súa intervención, o presidente galego lembrou o compromiso que lle trasladou na III Conferencia de Presidentes celebrada en Madrid o pasado mes de xaneiro ao presidente do Goberno central e aos presidentes das comunidades autónomas a favor dun gran pacto en política de inmigración. Trátase, segundo lembrou Pérez Touriño, de plantexar dende o consenso, a corresponsabilidade e colaboración institucional un gran acordo social para a convivencia intercultural no que todas as administracións asuman unha estratexia compartida e dialogada.
Esta proposta reflicte, segundo o presidente autonómico, a posición do Goberno galego con respecto ás políticas de inmigración. Pérez Touriño reiterou como xa o fixera na Conferencia de Presidentes, que o fenómeno inmigratorio se ten que afrontar como unha oportunidade, extraendo del os seus moitos aspectos positivos e aminorando en todo o posible os efectos negativos, habitualmente asociados á precariedade laboral e á integración.
Neste sentido, o máximo mandatario galego apostou por un modelo que camiñe da coexistencia cara a convivencia, un modelo propio de convivencia que responda a novas formas de entender a relación cidadá nunha sociedade multiétnica, multilingüística e pluriidentitaria. Tendo en conta isto, Pérez Touriño avogou por definir políticas públicas que asuman que a convivencia intercultural, o que significa integración social aínda que tamén respecto ás diferenzas culturais e diálogo.
Plan Galego da Inmigración
Co gallo da creación do Consello Galego de Inmigración, o presidente da Xunta presentou para avaliación e emisión de informe perceptivo do Consello, o borrador do Plan Galego da inmigración 2007-2010, como unha das primeiras iniciativas para promover unha incorporación real e plena dos cidadáns inmigrantes.
Tal e como explicou o xefe do Executivo galego, o borrador do plan recolle máis de 300 accións que parten da información do Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais e dos datos do estudo realizado pola Secretaría Xeral de Análise e Proxección sobre percepción e actitudes da inmigración en Galicia. Deste estudo tíranse entre outros datos, como explicou o propio presidente, que a sociedade galega é unha sociedade aberta e tolerante, sen prexuízos cara a chegada de inmigrantes. De feito, segundo explicou, o 90,9 por cento dos galegos pensan que toda persoa debería ter a liberdade para vivir e traballar en calquera país, aínda que non sexa o seu. E un 79,3 por cento pensan que a diversidade nun país é positiva.
Ademais disto, Pérez Touriño expresou que o plan é froito de máis de 10 xuntanzas de traballo con representantes do Observatorio Galego de Inmigración e de Loita contra o Racismo e a Xenofobia e salientou que o plan persegue que as accións dos diferentes actores públicos e sociais vaian na mesma dirección, na busca de obxectivos comúns e compartidos.
MIGRACIÓN
Migración, é o termo que designa os cambios de residencia mais ou menos permanentes, case sempre debidos a factores económicos, laborais, sociolóxicos ou políticos. Débese distinguir entre emigración e inmigración. A emigración mira o fenómeno dende o país que abandona o emigrante para establecerse noutro diferente, e a inmigración contemplao desde a perspectiva do país de acollida.
Dende a metade do século XIX foi considerado o dereito a emigrar coma algo que deriva da propia concepción do home coma un ser racional e libre. E así aparece consagrado na Declaración Universal dos Dereitos do Home, na Carta Social Europea e no Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos. As constitucións e leis nacionais recoñecen o dereito dos cidadáns a saír do territorio e consideran emigrantes a quen fundamenta ou xustifica o seu desprazamento en razóns laborais ou profesionais.
Sen embargo, examinada a cuestión dende o punto de vista do país de acollida, os dereitos dos inmigrantes non son en realidade os mesmos que os dereitos dos nacionais, dada a existencia en numerosos Estados de normas restrictivas en materia de inmigración. En determinados países occidentais resultan emblemáticas as leis de inmigración, resultantes dos conflictos laborais que leva a masiva afluencia de traballadores doutros países, e así tamén son unha forma sesgada de entender os problemas de orden público, que dexenera en auténticas situación de gueto e en actitudes racistas ou xenófobas asumidas por algúns sectores sociais.
Hai unha enorme proliferación de lexislación e de tratados e convenios internacionais, tanto bilaterais coma multilaterais, que regulan aspectos laborais, familiares, educativos, asistenciais e outros sobre esta materia. A existencia de organizacións como a Unión Europea supón a mesma consideración de un traballador nacional e de outro que sexa cidadán doutro Estado da Unión, dado o principio de liberdade de traballo e de circulación en calquera Estado membro.
jueves, 28 de febrero de 2008
CATÁSTROFES EN CADEA
Neste accidente provocanse danos inconscientes e en cadea, xa que trala frenada repentina de Xoán por ver cruzar a unha modelo famosa, María, que ía detrás, choca co coche de Xoán e por iso dá coa cabeza no parabrisas, por iso a nai de María que ía no asento do copiloto e padece do corazón e dalle un ataque ó ver á súa filla coa cabeza ensangrentada, Xoán tenta axudalas chamando a unha ambulancia e estes están distraídos e chegan corenta e cinco minutos tarde, provocando así que algunhas lesións da nai, e para rematala a María roubanlle a carteira, e a nai de María intérnana 15 días, a ela que depende do seu traballo para poder sobreviviren.
Isto ten lugar xa que se non frenara Xoán repentinamente nada de isto oubera sucedido, así que o principal culpable é Xoán, pero todos teñen culpa xa que María tiña que ter certa distancia de seguridade para así non ter chocado por detrás, e os médicos deberían de estar atentos así que todos teñen algo de culpa.
O castigo debería de ser para todos así que todos teñen culpa. Anque quizais os que mais culpa teñan son os encargados das ambulancias, pois estaban de servicio e terían que cumprir co seu deber.
Isto ten lugar xa que se non frenara Xoán repentinamente nada de isto oubera sucedido, así que o principal culpable é Xoán, pero todos teñen culpa xa que María tiña que ter certa distancia de seguridade para así non ter chocado por detrás, e os médicos deberían de estar atentos así que todos teñen algo de culpa.
O castigo debería de ser para todos así que todos teñen culpa. Anque quizais os que mais culpa teñan son os encargados das ambulancias, pois estaban de servicio e terían que cumprir co seu deber.
martes, 26 de febrero de 2008
DOCE PERFILES PARA COMPOÑER UN XURADO
Un xurado popular está composto por persoas do pobo pois cada persoa está dotada dun concepto intuitivo de xustiza. Un xurado podería estar composto por; por exemplo:
Un/a médico/a, un/a empresario, un/a director/a dunha empresa, un/a enfermeiro/a, un/a obreiro/a do sector da construción, un/a obreiro/a do sector textil, un/a persoa en paro, un/a xubilado/a, un/a secretario/a, un/a traballador/a social, un/a traballador/a do ensino, un/a exconvicto/a.
Estas persoas deberian non se coñecer, deberían de ter diferentes relixións, deberían de ser de diferente etnia e o xénero debería estar equilibrado.
Un/a médico/a, un/a empresario, un/a director/a dunha empresa, un/a enfermeiro/a, un/a obreiro/a do sector da construción, un/a obreiro/a do sector textil, un/a persoa en paro, un/a xubilado/a, un/a secretario/a, un/a traballador/a social, un/a traballador/a do ensino, un/a exconvicto/a.
Estas persoas deberian non se coñecer, deberían de ter diferentes relixións, deberían de ser de diferente etnia e o xénero debería estar equilibrado.
jueves, 21 de febrero de 2008
RESPOSTAS AS CUESTIÓNS SOBRE OS DEREITOS HUMANOS
1-¿Qué defende o positivismo xurídico?
As teorías do positivismo xurídico afirman que non existen dereitos previos á formación da sociedade, pois é a sociedade a que proporciona e garante os dereitos (que no estado de natureza non existen). O positivismo xurídico afirma que os chamados dereitos humanos son, en realidade, dereitos fundamentais recollidos no momento do pacto social e resultado do acordo entre os individuos. Un representante importante deste tipo de fundamentación é o xurista Kelsen
2-¿Que quere decir que os dereitos humanos son dereitos naturais?
Podemos entender que os dereitos humanos proveñen da propia natureza humana e son previos a calquera forma de organización social. Neste caso, os dereitos humanos entendense como dereitos naturais. Se entendemos que estes dereitos son naturais, faise necesario investigar cal é a súa orixe e como se fundamentan. Nalgúns casos, esta orixe pretende buscarse na vontade de Deus, pois crese que o ser humano lle debe a Deus a súa existencia e o seu modo de ser. Noutros casos, alleos a unha configuración relixiosa do mundo, buscase un tipo de fundamentacion diferente, baseado na racionalidade humana, a súa igualdade ou nalgunha outra característica presente en todos os seres humanos.
3-¿Que problemas percibes para a implantación internacional dos dereitos humanos?
Na sociedade actual hai un amplo espectro de problemas relacionados cos dereitos humanos sobre os que se poden discutir:
-Os dereitos das mulleres xóvenes e dos nenos.
-A construcción dunha sociedade civil.
-Os dereitos dos xóvenes homosexuais.
-A pobreza e o traballa infantil.
-A creación dunha maior conciencia acerca dos refuxiados e das persoas que buscan asilo.
Hai unha serie de ONG's que abordan problemas que van desde a educación comunitaria ata proxectos que teñen como obxetivo o empleo da arte como medio para fomentar a armonía social.
4-Caracteristicas dos dereitos humanos?
Os dereitos humanos resumen unhas series de características que teñen que ser comúns a toda a humanidade polo simple feito pertencer á humanidade. Isto vese recollido nalgunhas constitucións anque noutras son pasados por alto completamente.
Os dereitos humanos podemos entendelos de varias maneiras pero, teñen unha serie de características:
-Son inalienables: non poden ser negados nin outorgados por ningunha institución xa que preceden a elas.
-Son universais: xa que son válidos para toda persoa, independientemente do lugar de residencia, da cultura, da posición social, da etnia a que pertenzas, da relixión, etc.
5-Qué quere decir iusnaturalismo?
O iusnaturalismo é unha corrente da filosofía do dereito que afirma que alomenos unha parte das normas convencionais do dereito e a moral están asentadas en principios universais e inmutables; este conxunto de normas conforman o dereito natural.A orixe dos principios do dereito natural, dependendo do autor, e dado por Deus, a Natureza ou a Razón.
Para os iusnaturalistas, as normas que se poñen en contra destos principios son inxustas e carecen de imperatividade legal, aínda cando foron promulgadas pola autoridade competente cumprindo os requisitos formais esixidos. Tradicionalmente o iusnaturalismo contrapúxose ó iuspositivismo, pois dende éste a validez de norma xurídica e independente do seu valor moral.
Na actualidade a maioría das teorías xurídicas son teorías eclécticas. Poucos autores se cenen os extremos de cada unha de elas.O iusnaturalismo pode contrapoñerse tamén o chamado contractualismo ou convencionalismo.
As teorías do positivismo xurídico afirman que non existen dereitos previos á formación da sociedade, pois é a sociedade a que proporciona e garante os dereitos (que no estado de natureza non existen). O positivismo xurídico afirma que os chamados dereitos humanos son, en realidade, dereitos fundamentais recollidos no momento do pacto social e resultado do acordo entre os individuos. Un representante importante deste tipo de fundamentación é o xurista Kelsen
2-¿Que quere decir que os dereitos humanos son dereitos naturais?
Podemos entender que os dereitos humanos proveñen da propia natureza humana e son previos a calquera forma de organización social. Neste caso, os dereitos humanos entendense como dereitos naturais. Se entendemos que estes dereitos son naturais, faise necesario investigar cal é a súa orixe e como se fundamentan. Nalgúns casos, esta orixe pretende buscarse na vontade de Deus, pois crese que o ser humano lle debe a Deus a súa existencia e o seu modo de ser. Noutros casos, alleos a unha configuración relixiosa do mundo, buscase un tipo de fundamentacion diferente, baseado na racionalidade humana, a súa igualdade ou nalgunha outra característica presente en todos os seres humanos.
3-¿Que problemas percibes para a implantación internacional dos dereitos humanos?
Na sociedade actual hai un amplo espectro de problemas relacionados cos dereitos humanos sobre os que se poden discutir:
-Os dereitos das mulleres xóvenes e dos nenos.
-A construcción dunha sociedade civil.
-Os dereitos dos xóvenes homosexuais.
-A pobreza e o traballa infantil.
-A creación dunha maior conciencia acerca dos refuxiados e das persoas que buscan asilo.
Hai unha serie de ONG's que abordan problemas que van desde a educación comunitaria ata proxectos que teñen como obxetivo o empleo da arte como medio para fomentar a armonía social.
4-Caracteristicas dos dereitos humanos?
Os dereitos humanos resumen unhas series de características que teñen que ser comúns a toda a humanidade polo simple feito pertencer á humanidade. Isto vese recollido nalgunhas constitucións anque noutras son pasados por alto completamente.
Os dereitos humanos podemos entendelos de varias maneiras pero, teñen unha serie de características:
-Son inalienables: non poden ser negados nin outorgados por ningunha institución xa que preceden a elas.
-Son universais: xa que son válidos para toda persoa, independientemente do lugar de residencia, da cultura, da posición social, da etnia a que pertenzas, da relixión, etc.
5-Qué quere decir iusnaturalismo?
O iusnaturalismo é unha corrente da filosofía do dereito que afirma que alomenos unha parte das normas convencionais do dereito e a moral están asentadas en principios universais e inmutables; este conxunto de normas conforman o dereito natural.A orixe dos principios do dereito natural, dependendo do autor, e dado por Deus, a Natureza ou a Razón.
Para os iusnaturalistas, as normas que se poñen en contra destos principios son inxustas e carecen de imperatividade legal, aínda cando foron promulgadas pola autoridade competente cumprindo os requisitos formais esixidos. Tradicionalmente o iusnaturalismo contrapúxose ó iuspositivismo, pois dende éste a validez de norma xurídica e independente do seu valor moral.
Na actualidade a maioría das teorías xurídicas son teorías eclécticas. Poucos autores se cenen os extremos de cada unha de elas.O iusnaturalismo pode contrapoñerse tamén o chamado contractualismo ou convencionalismo.
Na actualidade a maioría das teorías xurídicas son teorías eclécticas. Poucos autores se cenen os extremos de cada unha de elas.
O iusnaturalismo pode contrapoñerse tamén o chamado contractualismo ou convencionalismo.
Diferencias entre a fundamentación ética, teolóxica, política e historicista??
A Fundamentacións ética:
A fundamentación ética tenta fundamentar os dereitos humanos acudindo a fonte que os xera, é dicir, á súa orixe. Este tipo de fundamentación baséase na posición iusnaturalista e consiste en afirmar que os dereitos humanos son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana. Podemos distinguir alomenos tres tipos de fundamentación ética, dependendo de onde sitúen a orixe desa orde natural previa á implantación da lei positiva.
Fundamentación teolóxica:
A fundamentación teolóxica e a que afirma que a orde natural procede de Deus, que é o creador do home e a lei que define á súa natureza. Este tipo de fundamentación presente xa en Grecia e Roma, acada o seu apoxeo na Idade Media na figura de Tomás de Aquino. Tomás de Aquino afirma que o ser humano coñece parte da orde natural a través da Revelación e da súa propia razón, e este coñecemento permítelle establecer os preceptos básicos que deben rexer a súa vida, por riba de calquera lei positiva. Como esta orde ten como fundamento a lei divina sempre coincidirán, aínda que sempre será superior a lei divina. A fundamentación teolóxica dos dereitos humanos presenta o grave inconveniente de facer depender a validez dos mesmos nas crenzas relixiosas, que fundamentalmente non son asunto de razón, senón de fe. Desta forma podemos afirmar que, persoas non crentes e estados non confesionais non terían que respectar os dereitos humanos e, a súa implantación non podería chegar a ser nunca universal. Por outra parte só algunhas relixións, como o cristianismo, parten do ideal de igualdade dos seres humanos, imprescindible para unha universalización dos dereitos humanos.
Fundamentación historicista:
A fundamentación historicista foi defendida durante a preparación da Declaración Universal e entende que os dereitos humanos son o resultado das necesidade e valores de cada sociedade e cada época histórica. O seu principal defensor foi B. Groce. Este tipo de fundamentación fai da Declaración de Dereitos Humanos un documento en perpetua revisión e transformación.
Fundamentación política:
Desde a práctica da política faise necesario tamén dar razón da validez e funcionalidade dos Dereitos Humanos. A este respecto atopamos dúas grandes teorías:
A fundamentación ética tenta fundamentar os dereitos humanos acudindo a fonte que os xera, é dicir, á súa orixe. Este tipo de fundamentación baséase na posición iusnaturalista e consiste en afirmar que os dereitos humanos son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana. Podemos distinguir alomenos tres tipos de fundamentación ética, dependendo de onde sitúen a orixe desa orde natural previa á implantación da lei positiva.
Fundamentación teolóxica:
A fundamentación teolóxica e a que afirma que a orde natural procede de Deus, que é o creador do home e a lei que define á súa natureza. Este tipo de fundamentación presente xa en Grecia e Roma, acada o seu apoxeo na Idade Media na figura de Tomás de Aquino. Tomás de Aquino afirma que o ser humano coñece parte da orde natural a través da Revelación e da súa propia razón, e este coñecemento permítelle establecer os preceptos básicos que deben rexer a súa vida, por riba de calquera lei positiva. Como esta orde ten como fundamento a lei divina sempre coincidirán, aínda que sempre será superior a lei divina. A fundamentación teolóxica dos dereitos humanos presenta o grave inconveniente de facer depender a validez dos mesmos nas crenzas relixiosas, que fundamentalmente non son asunto de razón, senón de fe. Desta forma podemos afirmar que, persoas non crentes e estados non confesionais non terían que respectar os dereitos humanos e, a súa implantación non podería chegar a ser nunca universal. Por outra parte só algunhas relixións, como o cristianismo, parten do ideal de igualdade dos seres humanos, imprescindible para unha universalización dos dereitos humanos.
Fundamentación historicista:
A fundamentación historicista foi defendida durante a preparación da Declaración Universal e entende que os dereitos humanos son o resultado das necesidade e valores de cada sociedade e cada época histórica. O seu principal defensor foi B. Groce. Este tipo de fundamentación fai da Declaración de Dereitos Humanos un documento en perpetua revisión e transformación.
Fundamentación política:
Desde a práctica da política faise necesario tamén dar razón da validez e funcionalidade dos Dereitos Humanos. A este respecto atopamos dúas grandes teorías:
- As teorías do consenso: son aquelas que fundamentan os dereitos humanos no consenso social, ou ben sexa producto dun pacto orixinario ( o principal respresentante desta tendencia é J. Rawls), ou sexa ben como producto dun diálogo permanente e universal que producirá sucesivos acordos que irán perfeccionándose (o principal respresentante desta tendencia é J. Habermas). As teorías do consenso tentan presentar os dereitos humanos como un acordo democrático fundado na racionalidade do ser humano e, en moitos casos, usan fundamentación éticas para dar razón dese acordo.
-As teorías do disenso: son aquelas que tentan fundamentar os Dereitos Humanos facendo deles o único instrumento que permite canalizar a disconformidade dunha persoa, grupo ou pobo coa orde social existente. Este tipo de fundamentación está en consonancia co proceso histórico que deu orixe á Declaración (pragado de loitas, manifestacións contra distintas ordes sociais establecidas por costume ou tamén por acordo). O seu principal representante é N. Bobbio.
miércoles, 20 de febrero de 2008
LEXITIMIDADE
¿É legal sinónimo de lexítimo?
Depende xa que lexítimo ten varios significados, un deles e que está prmitido pola lei e outro deles é que é xusto e razoable.
Segun estes significados podese decir que o primeiro significado si que é sinónimo de lexítimo. En cambio se o que tomamos en conta o segundo significado, entonces non é sinónimo xa que hai moitas leis que non son xustas non razoables.
¿En que casos sería lexítimo a desobediencia civil?
As leis sempre se deben obecer pero nalgúns casos desobedelas non sería iléxitimo xa que hai leis que están en contra dos fundamentos morais, polo que non obecer non sería ilexítimo xa que así estaras actuando razoablelmente e xustamente.
martes, 19 de febrero de 2008
ORGANIZACIÓNS SUPRAESTATAIS
Algunhas entidades supraestatais son
ONU- Organización de Naciones Unidas
OTAN- Organización do Tratado do Atlántico Norte
SEATO-Tratado de Defensa Colectiva del Sureste Asiático
Mercosur- MERcado COmún do SUR
OUA- Organización para a Unidade Africana
UE- Unión Europea
ONU- Organización de Naciones Unidas
OTAN- Organización do Tratado do Atlántico Norte
SEATO-Tratado de Defensa Colectiva del Sureste Asiático
Mercosur- MERcado COmún do SUR
OUA- Organización para a Unidade Africana
UE- Unión Europea
Liga árabe- Liga de los Estados Árabes- en la cual se agrupan todos los estados árabes
viernes, 15 de febrero de 2008
SEPARACIÓN DE PODERES
A organización política ou forma de Estado propia do Antigo Rexime en Europa na que o monarca representa tódolos poderes do Estado denomínase monarquía absoluta. O poder do rei era de orixe divina polo que este só é responsable ante Deus. O monarca posúe os tes poderes: lexislativo, executivo e xudicial. Existen súbditos en vez de cidadáns. O poder estaba centralizado ao redor do rei; crea e fixa a capital do Estado; crea institucións políticas ao seu servizo. O monarca ten pequenas limitacións do poder por medio de Cortes ou Parlamentos e pola "lei divina" e a lei natural. O poder absoluto do rei estaba apoiado pola nobreza e a burguesía; pero a burguesía rompeu coa monarquía polo que se produciron numerosas revolucións e deron lugar a un novo modelo, o liberalismo.
O liberalismo é unha doutrina que ten as súas orixes na revolución inglesa e se consolida coas revolucións dos s.XVIII e s.XIX. Os seus principios básicos son:
Separación de poderes en tres: lexislativo, elabora as leis; executivo, aplica as leis; xudicial, xulga e asegura o cumprimento das leis.
Defensa das liberdades e os deritos individuais, a igualdade xurídica , soberanía nacional e popular e a representación polítaca e o derito a voto.
Os poderes quedaron repartidos da seguinte forma:
Poder lexislativo o máis importante porque se encarga de elaborar as leis que han de cumpir tódolos cidadans. As asembleas lexislativas poden ser unha ou dúas e reciben distintos nomes segundo os Estados. Estas asembleas representativas deben de elaborar unha Constitución que é a Lei suprema na que están recollidos tódolos principios políticos, a organización do Estado, os deritos e deberes dos cidadáns...
O poder executivo correspóndenlle realizar o que dispoñen as leis (aplicalas) e está representado polos gobernos compostos polo Presidentes de Goberno ou Primeiros Ministros e os Ministros.
O poder xudicial correspóndenlle facer cumprir as leis e está representado polos tribunais de xustiza.
O liberalismo é unha doutrina que ten as súas orixes na revolución inglesa e se consolida coas revolucións dos s.XVIII e s.XIX. Os seus principios básicos son:
Separación de poderes en tres: lexislativo, elabora as leis; executivo, aplica as leis; xudicial, xulga e asegura o cumprimento das leis.
Defensa das liberdades e os deritos individuais, a igualdade xurídica , soberanía nacional e popular e a representación polítaca e o derito a voto.
Os poderes quedaron repartidos da seguinte forma:
Poder lexislativo o máis importante porque se encarga de elaborar as leis que han de cumpir tódolos cidadans. As asembleas lexislativas poden ser unha ou dúas e reciben distintos nomes segundo os Estados. Estas asembleas representativas deben de elaborar unha Constitución que é a Lei suprema na que están recollidos tódolos principios políticos, a organización do Estado, os deritos e deberes dos cidadáns...
O poder executivo correspóndenlle realizar o que dispoñen as leis (aplicalas) e está representado polos gobernos compostos polo Presidentes de Goberno ou Primeiros Ministros e os Ministros.
O poder xudicial correspóndenlle facer cumprir as leis e está representado polos tribunais de xustiza.
jueves, 7 de febrero de 2008
CONTRATO SOCIAL
O contrato social e unha expresión que se utiliza na filosofía, na ciencia política e a socioloxía en alusión a un acordo real ou hipotético realizado no interior dun grupo polos seus membros.
A esencia da teoría proposta por Rousseau é a seguinte: para vivir en sociedade, os seres humáns acordan un contrato social implícito, o que lles outorga certos dereitos a cambio de abandonar a liberdade da que dispoñían nun estado de natureza.
Hobbes foi o primeiro filósofo moderno que articulou unha teoría contractualista coa sua opinión de que os homes no estado de natureza cedían os seus dereitos individuais a un soberano forte a cambio de protección. Unha das frases máis famosas deste filósofo é "o home é un lobo para o home".
Locke planteou unha teoría contractual pero a diferencia de Hobbes cria que cada home facía un contrato cos demais para un determinado tipo de goberno pero que se podía modificar ou incluso abolir o goberno.
viernes, 25 de enero de 2008
O HOME COMO SER SOCIAL
O home sería capaz de vivir en sociedade?
Non, o home non é capaz de vivir fora da sociedade pois necesita ter unha relación social cas outras persoas. O ser humano necesita estar rexido por unha reglas para guiarse da mellor forma. E así que haxa institucións para seguir as normas e que se aseguren disto. Así que, en conclusión, temos que vivir en sociedade para ter garantida a nosa integridade física e a nosa supervivencia.
miércoles, 23 de enero de 2008
O PAPEL DA MULLER NO MUNDO ÁRABE
No mesmo corazón do mundo árabe, en Exipto, a principios do século XX un movemento feminista influínte, amplo e progresista que na actualidade considérase un movemento realmente inspirador para o papel da muller na actualidade.
O Islam supuxo un avance na situación da muller respecto as sociedades árabes pre-islámicas. A busqueda no Corán a favor da inferioridade da muller é o mesmo que tentalo buscar na biblia, pois nos dous hai claros indicios da inferioridade da muller.
A situación da muller na sociedade árabe, que existe en menor ou maior grao, non é debida a un suposto instinto machista, senón a unha política autoritaria de certos poderes interesados en fomentar o inmovilismo social.
Determinados movementos islamistas trataron de insertar a muller na sociedade con límites como a segregación sexual do espazo ou a obligación de levar o pano islámico ou "hiyab". Estas condicións impostas á socialización feminina expresan un desexo de modernidade con diferencia da occidental. O rexeitamento rotundo, como no caso de Francia, a levar o pano islámico nos colexios, mostra hasta que punto as sociedades que din ser "abertas" escandalízanse ante o estraño, presentando todos os síntomas de unha cultura "cerrada" e a defensiva.
O Islam supuxo un avance na situación da muller respecto as sociedades árabes pre-islámicas. A busqueda no Corán a favor da inferioridade da muller é o mesmo que tentalo buscar na biblia, pois nos dous hai claros indicios da inferioridade da muller.
A situación da muller na sociedade árabe, que existe en menor ou maior grao, non é debida a un suposto instinto machista, senón a unha política autoritaria de certos poderes interesados en fomentar o inmovilismo social.
Determinados movementos islamistas trataron de insertar a muller na sociedade con límites como a segregación sexual do espazo ou a obligación de levar o pano islámico ou "hiyab". Estas condicións impostas á socialización feminina expresan un desexo de modernidade con diferencia da occidental. O rexeitamento rotundo, como no caso de Francia, a levar o pano islámico nos colexios, mostra hasta que punto as sociedades que din ser "abertas" escandalízanse ante o estraño, presentando todos os síntomas de unha cultura "cerrada" e a defensiva.
miércoles, 9 de enero de 2008
INSTRUMENTOS INTERNACIONAIS DOS DEREITOS HUMANOS NAS TRES XERACIÓNS
Ó longo das Tres Xeracións dos Dereitos Humanos houbo algúns elementos cruciais para o desenvolvemento de estas.
Na Primeira Xeración Dos Dereitos Humanos ou tamén chamada a Xeración Dos Dereitos Individuais afectan de forma crucial os seguintes Instrumentos Internacionais Dos Dereitos Humanos:
-Carta das Nacións Unidas.
-Carta Internacional dos Dereitos Humanos.
-Os Defensores dos Dereitos Humanos.
-Proclamación de Teherán.
-Dereitos de Libre Determinación.
-Dereitos da muller.
-Dereitos do neno.
-Escravitude, servidume, traballo forzoso e institucións e prácticas análogas.
Na Segunda Declaración Dos Dereitos Humanos ou tamén chamada a Declaración Dos Dereitos Colectivos fanse notar algúns documentos en común coa primeira pero, tamén outros, tanto uns coma outros practicamente cruciais:
-Carta das Nacións Unidas.
-Carta Internacional dos Dereitos Humanos
-Os Defensores dos Dereitos Humanos.
-Proclamación de Teherán.
-Prevención da discriminación.
-Os Dereitos Humanos na Administración da Xustiza.
-Liberdade de información.
-Liberdade de asociación.
-Emprego.
-Matrimonio e familia.
-Crimes de guerra, contra a humanidade, incluso xenocidio.
-Dereito Humanitario.
Na Terceira Xeración Dos Dereitos Humanos ou tamén chamada a Xeración do Dereito a Igualdade entre a Diversidade vense reflictidos os seguintes instrumentos internacionais case cruciais para o desenvolvemento desta xeración:
-Benestar, progreso e desenrolo social.
-Dereito a disfrutar da cultura, desenrolo e cooperación cultural internacional.
-Nacionalidade, apatridia, asilo e refuxiados.
-Dereito Humanitario.
Na Primeira Xeración Dos Dereitos Humanos ou tamén chamada a Xeración Dos Dereitos Individuais afectan de forma crucial os seguintes Instrumentos Internacionais Dos Dereitos Humanos:
-Carta das Nacións Unidas.
-Carta Internacional dos Dereitos Humanos.
-Os Defensores dos Dereitos Humanos.
-Proclamación de Teherán.
-Dereitos de Libre Determinación.
-Dereitos da muller.
-Dereitos do neno.
-Escravitude, servidume, traballo forzoso e institucións e prácticas análogas.
Na Segunda Declaración Dos Dereitos Humanos ou tamén chamada a Declaración Dos Dereitos Colectivos fanse notar algúns documentos en común coa primeira pero, tamén outros, tanto uns coma outros practicamente cruciais:
-Carta das Nacións Unidas.
-Carta Internacional dos Dereitos Humanos
-Os Defensores dos Dereitos Humanos.
-Proclamación de Teherán.
-Prevención da discriminación.
-Os Dereitos Humanos na Administración da Xustiza.
-Liberdade de información.
-Liberdade de asociación.
-Emprego.
-Matrimonio e familia.
-Crimes de guerra, contra a humanidade, incluso xenocidio.
-Dereito Humanitario.
Na Terceira Xeración Dos Dereitos Humanos ou tamén chamada a Xeración do Dereito a Igualdade entre a Diversidade vense reflictidos os seguintes instrumentos internacionais case cruciais para o desenvolvemento desta xeración:
-Benestar, progreso e desenrolo social.
-Dereito a disfrutar da cultura, desenrolo e cooperación cultural internacional.
-Nacionalidade, apatridia, asilo e refuxiados.
-Dereito Humanitario.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)