O sentimiento de xustiza, no que se refire a aquel dos seus elementos que consiste no desexo de castigar, é así tal como eu o considero, o sentimento natural de resarcimento ou vinganza, que o intelecto e a simpatía fai extensible a todos os prexuizos, é dicir, a todos os danos que se nos causan a nos ou a través de, ou en unión coa sociedade no seu conxunto. Este sentimento natural faríanos rexeitar dun xeito indiscriminado calquera cousa feita por outro que nos puidese resultar desagradable; pero, cando este sentimento fai moral mediante a incorporación dun sentimiento social, só actúa no sentido que ven determinado polo ben xeral, de tal xeito que as persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que elas non resulten de ningunha forma lesionadas, e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente, por penoso que sexa, sempre que sexa de tal tipo que a súa represión interese tanto á sociedade como a elas particularmente.
Reflexión:
Neste texto de J. S. Mill dísenos que a maioría das persoas sempre actúan según lle conveña, e non en favor da sociedade. Pero, unha persoa xusta non soamente buscaría o ben para ela senón que tamén para o resto da sociedade.
No hay comentarios:
Publicar un comentario